„Jesienne astry” Mirjam Pressler to bardzo smutna książka, poruszająca problem nieczułości w rodzinie, a także niepełnosprawności i dziecięcej depresji. Będąc nastolatką, czytałam ją chyba ze cztery razy (za każdym razem lejąc łzy) i przysięgłam sobie, że nigdy nie będę taką matką jak pani Sieber.
Akcja książki dzieje się w Monachium w roku 1979. Pierwszoplanowym bohaterem jest piętnastoletni niepełnosprawny Thomas, uczeń szkoły integracyjnej. Porusza się o kulach, po schodach trzeba go wnosić. Trudno mu żyć z kalectwem, czuje się pokrzywdzony i osamotniony. Nie otrzymuje od nikogo wsparcia psychicznego. Matka niezbyt dobrze go traktuje. Nigdy nie powiedziała mu: „Nie martw się, z twoim kalectwem da się żyć, jesteś wartościowym chłopcem”. Zabrania mu wychodzić z pokoju, kiedy przychodzą do niej goście. Nie szanuje jego prywatności, przeczytała nawet jego tajny dziennik
